ΜΙΜΗΣ ΡΑΠΤΗΣ... Ένας Υπέροχος Άνθρωπος, ένας ακόμα πιο Υπέροχος Τραγουδιστής...

Η αφορμή για να γραφτεί ετούτο το άρθρο, ήτανε ένα DVD που έπεσε στα χέρια μου πριν από πολύ καιρό. Μού το έδωσε η ξαδέλφη μου η Μαρία, κόρη του Αειμνήστου Τραγουδιστή, Μπαρμπέρη, Επισκευαστή ομπρελών και πολλά άλλα, μπάρμπα μου Μίμη Νικολόπουλου – Μπαχά ή Λυσιάρη… Το dvd πάνω έγραφε: Στον Μίμη Νικολόπουλο – Μίμης Ράπτης – 10/6/2011 (Ιστορία Γραμμένη με Νότες). Τον Αείμνηστο καλό φίλο του μπάρμπα μου Μίμη Ράπτη τον εγνώριζα… Κάνανε καλή παρέα οι δύο Μίμηδες… Το αναφέρει εξάλλου και ο Καστρινός σε ένα από τα γραφόμενά του, σαν τον Λουκά με τον Σόλωνα… Την ιστορία του Μίμη του Ράπτη την έμαθα σιγά σιγά όταν “έφυγε”… Σπουδαίος Άνθρωπος, Υπέροχη φωνή… Ο Μίμης Ράπτης δεν γεννήθηκε στην Ζάκυνθο,(γεννήθηκε στο Άργος), την αγάπησε όμως, την τίμησε, εργάστηκε εδώ, την τραγούδησε… Γαμπρός του Αειμνήστου Διονυσάκη Τυρογαλά, είχε παντρευτεί την κόρη του την κ. Πέγκυ Τυρογαλά. Η ιστορία του λέει ότι είχε κάνει συνεργασίες και συνεργασίες στην Αθήνα… Τραγουδιστής της Ορχήστρας του Γιώργου Μουζάκη τα έτη 1968 και 1969. Ξεψαχνίζοντας την ζωή αυτού του υπέροχου ανθρώπου, βρίσκω μία συνεργασία του το 1975 με τον Αλεξανδρινό Καλλιτέχνη George Guetary. Γράφει ο ίδιος για αυτήν την συνεργασία:

ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΪΦΕΛ – ΜΑΡΤΙΟΣ 1975

—————————————————–

“Αμέσως μετά την μεταπολίτευση, και επί Τζαννή Τζαννετάκη Γενικού Γραμματέως τουρισμού, στα πλαίσια τουριστικής καμπάνιας για την Ελλάδα, ο ΕΟΤ παρουσίασε ένα μουσικοχορευτικό πρόγραμμα στο Restaurant του Α΄ ορόφου του πύργου του Άϊφελ, με τη συμμετοχή του Λυκείου των Ελληνίδων Αθηνών, καθώς και άλλων γνωστών καλλιτεχνών, με επικεφαλής τον διάσημο Αλεξανδρινό τραγουδιστή Georges Guetary. Το πρόγραμμα διήρκεσε ένα μήνα.

Στη συνέχεια είχα την τιμή να γνωρίσω τον Κων/νο Χρυσοστάλη, ένα από τα πρόσωπα που μαζί με τον Τάκη Λαμπρία, συνόδευσαν τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή στην επιστροφή του από το Παρίσι, με το αεροπλάνο της Γαλλικής προεδρίας, που ευγενώς του παραχώρησε ο τότε πρόεδρος Βαλερί Ζισκάρ Ντ’ Εσταίν.

Έχοντας το πόστο του διευθυντού ΕΟΤ Γαλλίας τότε, πρότεινε σε μένα και την ορχήστρα μία σειρά εμφανίσεων γιά άλλον ένα μήνα στις κεντρικότερες και μεγαλύτερες πόλεις της Γαλλίας, που με την ευκαιρία της διεξαγωγής του EURO 2016, ξαναθυμάμαι ότι τις έχω επισκεφτεί και έχω τραγουδήσει σε όλες, ακόμη και σε μερικές όπου δεν διεξάγονται ποδοσφαιρικοί αγώνες”.!!!

Δεν υπάρχει διαθέσιμη περιγραφή για τη φωτογραφία.

Χρόνια πριν, το 1963, γράφει ο ίδιος για μία άλλη συνεργασία: ”

LOS LATICANTOS – 1963

————————–

Η συμμετοχή μας στο κουαρτέτο «LOS LATICANTOS» που απαρτιζόταν από τρεις Έλληνες και τον Παραγουανό Raoul Sossa, στον οποίο ανήκε και η πατρότητα της ονομασίας. Προσπαθούσε να φτιάξει ένα σύνολο κατά τα Λατινοαμερικάνικα πρότυπα της εποχής εκείνης, προερχόμενος από το γνωστό τότε «LOS GUARENOS» το οποίο μόλις είχε διαλυθεί σε μία περιοδεία του στο Ισραήλ.

Στο σημείο αυτό, δικαιωματικά θα αναφέρω ότι γιά αρκετό διάστημα έψαχνε να βρει τα κατάλληλα άτομα, από πάσης πλευράς, δοκιμάζοντας και απορρίπτοντας πολλούς. Είχε βρει μόνο ένα άτομο και έψαχνε τα άλλα δύο. Πήγαμε, θυμάμαι, ένα απόγευμα στο σπίτι του μαζί με τον Κώστα, άλλωστε μαζί μέναμε εκείνο το διάστημα.

Την πλάκα μας κάναμε όπως πάντα και δεν είχαμε να χάσουμε και τίποτα…

Με το που είδε τους δύο Αργείτες, έσκασε ένα τέτοιο χαμόγελο που το “ινδιάνικο” στόμα του κάλυψε την απόσταση που χωρίζει το ένα του αυτί από το άλλο.

Με σπαστά ελληνικά, (είχε παντρευτεί με Ελληνίδα χορεύτρια), μας ρωτάει: Ξέρετε το «Besame mucho»;

Αλληλοκοιταχτήκαμε με τον Κώστα, μας ήρθε να βάλουμε τα γέλια, αλλά αρκεστήκαμε σε ένα “ΝΑΙ”.

Δεμένοι φωνητικά, όπως ήμασταν ο Κώστας κι’ εγώ και γνωρίζοντας ο ένας την αναπνοή του άλλου, δεν χρειάστηκε καν να ολοκληρώσουμε τις δύο πρώτες λέξεις του τραγουδιού.

Μανούλα ο Κώστας στην τρίτη φωνή κι’ εγώ στο σιγόντο, μπήκε και η πρίμα φωνή και ο Παραγουανός με την τέταρτη, (δεξιοτέχνης στην άρπα και στην κιθάρα, με τον Μίμη τον Πουλή θα έκαναν “παπάδες”), ήταν σαν να τραγουδούσαμε χρόνια μαζί.

Τρίβοντας τα χέρια του σταμάτησε και αρκέστηκε να πει:

“Πού ήσασταν κρυμμένοι εσείς”;

Πολλοί θα κουραστούν να διαβάσουν τον μακροσκελή πρόλογό μου, σε λίγους πιθανόν και να τους αρέσει.

Δικαίωμα αναφαίρετο και στον καθένα να τον αγνοήσει εντελώς.

Έχω όμως κι’ εγώ το ίδιο δικαίωμα στη “μόστρα” του “φατσοβιβλίου” μου να καταθέσω την ψυχή μου με όλη μου την ειλικρίνεια, όπως αυτή με χαρακτηρίζει. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο”!!!

ΚΟΥΑΡΤΕΤΟ ΟΡΦΕΟ (1961) – Με τον Γιάννη Βογιατζή. Αριστερά στο βάθος της φωτογραφίας διακρίνεται στο πιάνο ο πολύ γνωστός αργότερα μουσικοσυνθέτης Γιώργος Χατζηνάσιος.

Με την Ζωζώ Σαπουντζάκη στην “Καλύβα” (Πατήσια – 1982).

ΔΕΥΤΕΡΗ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΟΥ – 1969

Στη δεύτερη Ολυμπιάδα Τραγουδιού, που διεξήχθη το τριήμερο 27-29 Ιουνίου του 1969 στο Παναθηναϊκό (Καλλιμάρμαρο) Στάδιο, πήραν μέρος 29 χώρες και ακούστηκαν 44 τραγούδια.

Ανάμεσά τους η «Αντιγόνη» (Γιώργος Κατσαρός-Πυθαγόρας) με την Μαρίνα, το «Γαλάζιοι τώρα ουρανοί» (Νίκος Λαβράνος-Νίκος Ελληναίος) με την Μαρία Δουράκη, το «Είναι ένα βουνό» (Λυκούργος Μαρκέας) με τον Γιάννη Βογιατζή, η «Αδυναμία μου» (Γιώργος Μουζάκης) με τον Μίμη Ράπτη, το «Στάσου» (Ανδρέας Οικονόμου-Γιοβάννα) με τον Νίκο Αντωνίου, το «Καλώς ήρθες έρωτα» με τον Τέρη Χρυσό, το «Έρωτα παντοτινέ μου» (Κώστας Ξενάκης) με τον Δάκη, το «Απόψε θυμήσου» με τον Σταύρο Ζώρα.

Νικήτρια αναδείχθηκε η ελληνική συμμετοχή με την Κλειώ Δενάρδου στο τραγούδι του Ζακ Ιακωβίδη «Που ναν’ ο ίσκιος σου Θεέ».

Ο “Καστρινός” (Νίκος Γεωργάνος), μετά τον θάνατο του Δημήτρη Ράπτη, δημοσίευσε στην ημερήσια τοπική εφημερίδα “ΗΜΕΡΑ” (28-9-2018), το εξής ποίημά του:

Ήταν ένα μισόγιομο, φεγγάρι του Σεπτέμβρη,
που κίνησε μια είδηση, κακή κι ήρθε να μ΄ έβρει.Τ΄ αέρι μεσ΄ το σούρουπο, μου ΄πε μαντάτο μαύρο,
κι εγώ που δεν το πίστευα, στιγμές έψαχνα να ΄βρω.

Έψαχνα επίμονα στο νου, στιγμές να ζωντανέψω,
μου ΄παν ο Μίμης έφυγε, και πως να το πιστέψω.

Ψηλά τ΄ αστέρια ρώτησα, τα είδα όμως κλαμένα,
εκεί στο φως του φεγγαριού, κι αυτά μισοχαμένα.

Τον φέρνω μεσ΄ τη μνήμη μου, σ΄ ένα καφενεδάκι,
εκεί που κάποια πρωινά, πίναμε καφεδάκι.

Θυμάμαι τσι κουβέντες του.. δεν κράταγε κριμένα,
προσεχτικός, κι απείραχτος, με λόγια μετρημένα.

Τα αστεία και το γέλιο του, δείχναν την σύνθεσή του,
πάντα καλοπροαίρετη, ήταν και η πρόθεσή του.

Ο Μίμης ο φιλήσυχος, καρδιά με καλοσύνη,
και εκλεκτός τραγουδιστής, με μετριοφροσύνη.

Λέγαμε για τα χρόνια μας, τα καλλιτεχνικά μας,
και για τα συναισθήματα, τα διαφορετικά μας.

Ψυχές μιας άλλης εποχής, μιας άλλης μελωδίας,
ρομαντικοί, και εκφραστές, τση φεγγαροβραδίας.

Ψάχνω μεριά να κρατηθώ, και να σταθεί το βλέμμα,
στο τραπεζάκι.. στο καφέ, να δω ότι είναι ψέμα.

Να τον ιδώ ευδιάθετο, να πούμε ένα τραγούδι,
όμως εκεί στη θέση του, υπάρχει ένα λουλούδι.

Ο Ράπτης σήμερα είναι απών, μας άφησε για πάντα,
θα βρήκε άλλο καφενέ, θα ζει σ΄άλλη βεράντα.

Πέρασε αργά σαν μια σκιά, και μεσ΄τη σιγαλιά τσης,
θα λείψει από τη Ζάκυνθο, κι από την αγκαλιά τσης.

Κι έκλαψε εφτούνη, έκλαψε, για τον αγαπημένο,
για το λουλούδι στο καφέ, εκεί το μαραμένο.

Κοίταξα λόφους και βουνά.. σιγή, κι όλα πενθούσαν,
ως και στα δέντρα στα κλαδιά, και τα πουλιά θρηνούσαν.

Δημήτρη Ράπτη… άνθρωπε, φίλε… καλό ταξίδι,
εκεί που πας τραγουδιστή, σε περιμένουν ήδη.

ΚΑΣΤΡΙΝΟΣ

Ο Μίμης ο Ράπτης έφυγε από την ζωή τον Σεπτέμβριο του 2018. Αναπαύεται εδώ, στο νησί μας, εδώ που βρίσκεται το Strada Marina που εργάστηκε και τόσο αγάπησε, και κοντά στον φίλο του τον Μίμη τον Μπαχά (Νικολόπουλος). Μέχρι και εκεί είναι γείτονες, και είμαι σίγουρος ότι εκεί που βρίσκονται τώρα, θα τραγουδάνε παρέα…