Η όλη ιστορία ξεκίνησε από μία έρευνά μου σχετική με τον σατυρικό ποιητή Σπύρο Μαρίνο – Μισοπούλη λόγω της επετείου του θανάτου του ετούτες τις μέρες. Και από αυτήν την έρευνα εντόπισα τον ανηψιό του, Αείμνηστο πλέον ΜΙΜΗ ΓΚΛΑΒΑ ο οποίος έγραφε και αυτός σατυρικά ποιήματα σαν τον θείο του και μετά την συνταξιοδότησή του από τον ΟΤΕ στην Αθήνα, μετακόμισε στην Σαντορίνη αφού από εκεί ήταν η σύζυγός του. Ο Δημήτριος Γκλαβάς (Ντούρος) γεννήθηκε στην Ζάκυνθο το 1936 αλλά με τους σεισμούς του 1953 έφυγε από το νησί μας και μετακόμισε στην Αθήνα όπως τόσοι και τόσοι άλλοι… Εκεί παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, απέκτησε δύο παιδιά και έναν εγγονό, τον Δημήτρη. Εργάστηκε στον ΟΤΕ στην Αθήνα για 30 χρόνια και μετά την συνταξιοδότησή του μετακόμισε στην Σαντορίνη, το νησί της συζύγου του. Ανέκαθεν ήταν φιλομαθής και είχε ιδιαίτερη αγάπη για την ιστορία. Η κόρη του, Μάντυ Γκλαβά, σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα, μού ανάφερε μεταξύ άλλων για τον πατέρα της συγκινημένη: “Ο μεγάλος σεισμός του 1953 άλλαξε οριστικά την πορεία της ζωής του και δεν του επέτρεψε να πραγματοποιήσει το όνειρό του να σπουδάσει. Η ζωή τον οδήγησε στην Αθήνα και αργότερα, μετά τη συνταξιοδότησή του στη Σαντορίνη, όπου έζησε μεγάλο μέρος της ζωής του και δημιούργησε ένα μεγάλο σατιρικό έργο, εμπνευσμένο από τους ανθρώπους και την καθημερινότητα του νησιού. Ωστόσο, η Ζάκυνθος δεν έφυγε ποτέ από την καρδιά του. Μιλούσε συχνά για τα παιδικά του χρόνια, για τη μητέρα του Αδαμαντία Μαρίνου, για τον αγαπημένο του θείο, τον «Μισοπούλη», τον οποίο θαύμαζε βαθύτατα, αλλά και για μια γυναίκα που αποκαλούσε πάντα «η Λομβάρδενα». Έλεγε πως, ενώ τα μεγαλύτερα αδέλφια του εργάζονταν στα κτήματά της, εκείνη τον άφηνε να κάθεται στη μεγάλη βιβλιοθήκη του σπιτιού και να διαβάζει. Πιστεύω πως αυτές οι εμπειρίες διαμόρφωσαν σε μεγάλο βαθμό την αγάπη του για τα γράμματα, την ιστορία και τη σάτιρα. Το 2023 έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του (ποιητική συλλογή) και η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε προς τιμήν του στην Εστία Πύργου Θήρας. Μέσα από αυτήν την εκδήλωση δεν παρουσιάζεται μόνο το έργο του, αλλά και η προσωπικότητά του, η διαδρομή της ζωής του και η αγάπη που του έτρεφαν οι άνθρωποι της Σαντορίνης”.
Η κ. Μάντυ Γκλαβά ζει και εργάζεται στην Σαντορίνη και μάλιστα μού είπε: “Θα χαρώ ιδιαίτερα αν το υλικό που σάς στέλνω φανεί χρήσιμο. Είμαι στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή πρόσθετο υλικό χρειαστείτε. Διατηρώ μεγάλο μέρος του αρχείου του πατέρα μου και θα είναι χαρά μου να συμβάλω, όσο μπορώ, στην καλύτερη γνωριμία των Ζακυνθινών με έναν άνθρωπο που, αν και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από το νησί, δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται Ζακυνθινός”.
Ο Δημήτριος Γκλαβάς γεννήθηκε στην Ζάκυνθο, μετακόμισε στην Αθήνα μετά την σεισμοπυρκαγιά του 1953. Η Ζάκυνθος έμεινε στην ψυχή του, αυτό δείχνει η γραφή του, το ύφος του… Δεν ξέρω πόσοι γνωρίζουν εδώ στην Ζάκυνθο το έργο του αλλά και πόσοι τον γνώριζαν και τον θυμούνται… Με την δημοσίευση αυτή γνωρίζουμε έναν άνθρωπο που έφυγε, όπως έφυγε από την Ζάκυνθο, έγραψε την δική του ιστορία στην άλλη πλευρά της Ελλάδας… Με επιρροές από τον μπάρμπα του τον μπαρμπέρη, τον ποιητή Σπύρο Μαρίνο – Μισοπούλη… Η κόρη του, Μάντυ Γκλαβά έκδωσε μέρος της ποιητικής του συλλογής τον Μάρτιο του 2014 (εκδόσεις “οσελότος”). Ο Μίμης Γκλαβάς αναπαύεται στην Αθήνα, εκεί που εργάστηκε και που κατέφυγε με την οικογένειά του μετά το 1953… Κλείνω την αναφορά μου αυτή με το πρώτο του ποίημα στην ποιητική του συλλογή:
ΖΑΚΥΝΘΟΣ
Γεννήθηκα στην Ζάκυνθο, είμαι παιδί της γνήσιο, έχω και γω προστάτη μου τον Άγιο Διονύσιο και αίμα ρέει μέσα μου όχι από κάνα σκλάβο, μ’ από Λομβάρδο, Σολωμό, και Φώσκολο και Κάλβο. Από τον Άγιο Λάζαρο ως την παλιά την βρύση, από του Άμμου το σχολειό μέχρι το Κρυονέρι εκατομμύρια φορές την έχω περπατήσει, μέχρι που λόγω του σεισμού επήγα σ’ άλλα μέρη. Ποτέ δε μ’ εγκατέλειψε το γέλιο, η ελπίδα, έχω γερά θεμέλια θρησκεία και πατρίδα και λέω καμαρώνοντας ωσάν αρχαίος Κούρος ειμ’ ο Δημήτρης ο Γκλαβάς ειμ’ ο Γκλαβάς ο Ντούρος!
