Σήμερα, 7η Ιουλίου εορτάζει το Μετόχι της Αγίας Κυριακής στο Καλλιτέρο. Ανήκει στην Ιερά Μονή Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Επίσης ο Ιερός Ναός της Αγίας Κυριακής στο Βουγιάτο στον Λόφο “Ψηλή Ράχη” σύμφωνα με τον Ντίνο Κονόμο του 1826, και η Αγία Κυριακή στον Αλυκανά, δίπλα από την θάλασσα, της οικογένειας Ποταμίτη. Στήλη της Αγίας Κυριακής υπάρχει και στην περιοχή «Μαύρα» στο Καταστάρι όπου εκεί ήταν Ναός της Αγίας όπου γκρέμισαν οι Γερμανοί, κάτω ακριβώς από τον Άγιο Προκόπιο. Ναός της Αγίας Κυριακής υπάρχει και στο κτήμα Φιορεντίνου στις Βαρρές. Άλλες ομώνυμες εκκλησίες στα χωριά Γερακαρίο (Μπούρα, 1628, το 1679 ο μισός Ναός ανήκε στον Ιωάννη Ποταμίτη), στον Πισινώντα (του Κομιώτη), Γαϊτάνι (του Κόλα), Βολίμες (του Αγίου Γεωργίου των Κρημνών), Γερακαρίο Κάτω (περιφέρεια Ψαρού), Αλυκανάς, όπου ακρωτήρι ομώνυμο, Μπουγιάτο, επίσης στο προάστιο Νερατζούλες, Ναΐδιο εξαρτώμενο από την εκκλησία του Αγίου Αλυπίου, επανιδρυμένο μετά τους σεισμούς του 1953 από τον Αρχιμανδρίτη Διονύσιο Πλαίσα.
Ένα ωραίο δημοσίευμα της κ. Χριστίνας Λούντζη – Γάσπαρου αναφέρει:
ΤΟ ΤΑΜΑ
Η Κυριακούλα σηκώθηκε αμπονώρα ανήμερα της γιορτής της. Έλαμπε μέσα στην σχεδόν καινούργια βέστα,που τσή φερε η αδερφή τση, η Διαμαντίνα. Δηλαδή δικό τση ήτανε αποφόρι μα στην Κυριακούλα έδωσε χαρά μεγάλη. Ήταν η πρώτη φορά, που φόρειε μακρία βέστα με τα καμούφα τση. Και το ντύσιμό τση συμπλήρωναν δύο πανέμορφα σκαρπίνια, δανεικά και εκείνα παναπεί από την άλλη τση αδερφή, τη Φιορούλα.
Έπειτα πήρε τη μεγάλη κουλούρα από το τραπέζι, τη στολισμένη με αμύγδαλα και καρύδια, πασπαλισμένη με μπόλικο σουσάμι και μικρά ζαχαρόκουκα. Την τύλιξε προσεχτικά στη μεγάλη τουβαλιθένια πετσέτα και ξεκίνησε από τη ράχη του Δανιά για την Άγια Κυριακή του Κομιώτη. Όταν έφθασε, ο ήλιος ήταν μία ορία στον ουρανό. Η εκκλησία άρχισε να γιομίζει κόσμο. Η Πολυξένη την περίμενε στην μπασία. Οι δύο φίλες αγκαλιάστηκαν και μπήκαν γρήγορα στην εκκλησία.
Η Κυριακούλα άφησε την κουλούρα της μαζί με τις προσφορές των άλλων γυναικών. Έτσι εκπλήρωνε το ετήσιο τάμα τση στην αγαπημένη τση Αγία, που έσωσε τον αδερφό τση από βέβαιο πνιγμό. Όλα ήταν πεντακάθαρα σε εκείνη την μονόχωρη εκκλησούλα. Οι Άγιοι έλαμπαν στο φως των καντηλιών και η Άγια Κυριακή της φάνηκε πώς της χαμογελούσε. Μισοσβησμένα πρόσωπα ζωγραφισμένων Αγίων στους τοίχους κοίταζαν με τα μεγάλα εκστατικά τους μάτια. Και η Πλατυτέρα στην κόγχη του ιερού άπλωνε τα χέρια της και προστάτευε όλο τον κόσμο. Ακόμα και οι φθαρμένες πλάκες είχαν σήμερα το δικό τους λούστρο, καλυμμένες με μερτίες και δάφνες. Κι όταν τελείωσε η λειτουργία έξω στο μικρό πλάτωμα στήθηκε το πανηγύρι με το ταμπουρλανιάκαρο να σχίζει τον αέρα. Καθισμένες στα ασπρισμένα πεζούλια οι δυο φιλενάδες φλυαρούσαν χαρούμενες. Τριγύρω οι σταφίδες άρχισαν να σκαρίζουν τα πρώτα τσαμπιά. «Και του χρόνου εδώ πάλι»…
Μα προτού περάσουν πέντε μήνες μέγας σεισμός σώριασε για μια ακόμα φορά σε ερείπια το νησί. Δεν άντεξε και η Άγια Κυριακή. Οι καταπονημένοι τοίχοι της από παλιότερους σεισμούς σωριάστηκαν και μαζί τους χάθηκαν οι φύλακες Άγιοι τους. Όχι η Αγία Κυριακή του Κομιώτη στο Πισινόντα δεν ξαναχτίστηκε ποτέ. Και η Κυριακούλα δεν ξαναπήγε το τάμα της.
Όμως παρέμεινε η ονομασία της περιοχής. Μνημονεύεται και σε προικοσύμφωνο του 1890, του συμβολαιογράφου Παναγιώτη Καψάσκη – Γαζή, προικοσύμφωνο του γάμου της Πολυξένης Κομιώτη με τον Ιωάννη Δημητρίου Γεωργακόπουλο. Σύμφωνα με τα γραφόμενα λαμβάνει ως προίκα ακόμα αμπέλι στη θέση Αγίας Κυριακής του Κομιώτη. Έτσι πέρασε στην ιστορία η εκκλησία της Αγίας Κυριακής του Πισινόντα ως ο απόηχος μίας χαμένης εποχής.
Η Αγία Κυριακή στον Αλυκανά, δίπλα από την θάλασσα (φωτογραφία: Διονύσιος Φλεμοτόμος).
