Πριν από λίγο είχα την απεριόριστη χαρά να μιλήσω μέσω των κοινωνικών μέσων δικτύωσης (τα καλά της τεχνολογίας), με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Ζάμπιας, τον Ζακύνθιο φίλο Γιάννη Τσαφταρίδη. Αφού ανταλλάξαμε τις σχετικές Αναστάσιμες ευχές, τού ζήτησα να μού στείλει για “Τα Ζακυνθινά” μου τις ευχές εγγράφως, ώστε να τις μεταδώσουμε σε όλους όσους μάς διαβάζετε. Και μού έστειλε ένα Πασχαλινό μήνυμα, κυριολεκτικά διαφορετικό, μία γροθιά στο στομάχι… Γιατί τελικά υπάρχουν και τα διαφορετικά μηνύματα, με άλλα νοήματα… Με μεγάλη αγάπη λοιπόν, μού γράφει:
Πασχαλινό Μήνυμα Μητροπολίτη Ζάμπιας κ Ιωάννη – 2026
Χριστός Ανέστη Αδέρφια μου!!!
Δυστυχώς καταφέραμε κι αυτή την θριαμβική δήλωση – ομολογία να την μετατρέψουμε σε μιὰ άνευρη, συναισθηματική, κενή περιεχομένου και, εντελώς, τυπική ευχή. Αντί το «Χριστός Ανέστη» να συγκλονίζει την ύπαρξή μας, να μεταμορφώνει τη ζωή μας και τον κόσμο ολόκληρο, περιορίζεται στα στενὰ πλαίσια της κοινωνικής αβρότητας.
Η Ανάσταση του Χριστού, η νίκη της Ζωής επί του θανάτου είναι η μοναδική ελπίδα της ανθρωπότητας, η οποία μοιάζει να μην μπορεί να αντιληφθεί την αυτοκαταστροφική της μανία. Πόλεμοι, λοιμοί, βία, ανέχεια και αδικία είναι τα όσα αντιδωρίζουμε στον Χριστό για το μοναδικό και ανεπανάληπτο δώρο της Αναστάσεώς Του. Ο σύγχρονος Ηρώδης πάλι στη γη της Παλαιστίνης φονοκτονεῖ τα βρέφη, ο Καίσαρας πέραν του Ατλαντικού παίζει τις τύχες της Μέσης Ανατολής στα ζάρια και οι δήθεν Χριστιανοί τού καίνε τον λιβανωτό, ευλογώντας τα όπλα που σκορπίζουν μόνον τον όλεθρο και τον θάνατο. Η σύγχρονη δουλεία και η εκμετάλλευση στην Αφρικὴ ακόμα καλά κρατούν για να μπορούν κάποιοι στον ανεπτυγμένο κόσμο να πεθαίνουν από τον υπερβολικὸ κορεσμό. Και τα πάθη του κόσμου δεν έχουνε τελειωμό…
Οι παραδοσιακὲς Εκκλησίες, που δεν περιέπεσαν ακόμη στην κατάντια του ακραίου και φονταμενταλιστικοῦ Προτεσταντισμού, μάλλον αμήχανες, προσπαθούν να ψελλίσουν κάτι σαν διαμαρτυρία, με γενικόλογους αφορισμοὺς και ωραιοποιημένες δηλώσεις. Ο Χριστός, όμως, λέγει: «Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ού ού· τὸ δὲ περισσὸν τούτων ἐκ τοῦ πονηροῦ ἐστιν» (Μτ. ε’, 37), ας μην το ξεχνάμε… Το κακὸ σήμερα έχει όνομα και επώνυμο, δεν προσπαθεί ούτε να κρατήσει τα προσχήματα, όλοι γνωρίζουμε. Δεν μπορούμε να παριστάνουμε ότι δεν είδαμε και δεν ξέρουμε… Είμαστε αναπολόγητοι…
Παρακολουθούμε απαθείς να διαστρέφεται το Ευαγγέλιο της ειρήνης και να βλασφημείται ο Θεὸς της αγάπης, καθὼς το πολιτικὸ και θρησκευτικὸ κατεστημένο της «πολιτισμένης» Δύσης τα επικαλείται ανερυθρίαστα για να δικαιολογήσει τα εγκλήματά του. Αν, πραγματικά, πιστεύουμε στην Ανάσταση, ας υψώσουμε το ανάστημά μας απέναντι σε όσους ξανασταυρώνουν τον Χριστὸ στην Αγία Γη, στην Παλαιστίνη, στη Μέση Ανατολή, στην Αφρικὴ και με σύνθημα το «Χριστὸς Ανέστη» ας αλλάξουμε τον κόσμο…
Μὲ πασχάλιους ἀσπασμούς, † ὁ Ζάμπιας καὶ Μοζαμβίκης ΙΩΑΝΝΗΣ.
