Τον ΝΙΚΟ ΒΟΖΑΪΤΗ τον γνώρισα από κοντά πριν δύο χρόνια. Ένας ιδιαίτερος Καλλιτέχνης! Γεννήθηκε εδώ, στην Ζάκυνθό μας! Τώρα μένει στην πρωτεύουσα όπου και εργάζεται και δημιουργεί. Εάν περάσετε πίσω από το κτίριο της Αντιπεριφέρειας Ζακύνθου, θα δείτε ένα έργο του σε ένα ΚΑΦΑΟ. Ένα άλλο έργο του επίσης βρίσκεται στην οδό Κολυβά, σε ένα άλλο ΚΑΦΑΟ. Με χαρά δέχτηκε να συμμετέχει στις δράσεις της Εθελοντικής μας Ομάδας που αφορούν την ζωγραφική των ΚΑΦΑΟ του νησιού μας (όπως και ο Ζακύνθιος Ζωγράφος Μπάμπης Πυλαρινός). Ο Νίκος έχει πραγματοποιήσει πολλές εκθέσεις των έργων του σε πολλά μέρη. Ένα από αυτά είναι και η Ιταλία. Εκεί, τον εντόπισε το “Pinocchio magazine” και τού πήρε συνέντευξη. Και την παραθέτουμε παρακάτω ώστε να δούμε και να μάθουμε καλύτερα τον Καλλιτέχνη ΝΙΚΟ ΒΟΖΑΪΤΗ γιό του φίλου Αντώνη, του Αεκτζή όπου έχει το καφέ του, (Strada Cafe), χρόνια τώρα, στο κέντρο της πόλης μας!
Για τον Νίκο, τα τέρατα δεν είναι σύμβολα φόβου. Είναι συναισθηματικές μορφές, άμεσες προβολές του νου που αναδύονται πριν η λογική αναλάβει τον έλεγχο. Μέσω του αυτόματου σχεδίου, το ένστικτο καθοδηγεί τη διαδικασία. Το χέρι κινείται πρώτο. Η σκέψη φτάνει αργότερα. Γεννημένος στο νησί της Ζακύνθου και τώρα, με έδρα την Αθήνα, ο Νίκος Βοζαΐτης εργάζεται σε διαφορετικούς δημιουργικούς κόσμους. Με 23 χρόνια εμπειρίας ως σεφ, παράλληλα με την πρακτική του ως αυτοδίδακτος καλλιτέχνης και καλλιτέχνης τατουάζ, έχει αναπτύξει μια οπτική γλώσσα που βασίζεται στη διαίσθηση, την επανάληψη και την συναισθηματική απελευθέρωση. Η ζωγραφική γίνεται μια μορφή ψυχολογικής εξερεύνησης όπου η εσωτερική ένταση μεταμορφώνεται σε σώματα, πρόσωπα και πλάσματα που αιωρούνται ανάμεσα στην τρυφερότητα και την ένταση.
Τα τέρατα που ορίζουν το έργο του Νίκου Βοζαΐτη εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στα τέλη του 2022. Έκτοτε, έχουν εξελιχθεί σε ένα ολοκληρωμένο συναισθηματικό σύμπαν. Οι φιγούρες του δεν σχεδιάζονται εκ των προτέρων. Αναδύονται αυθόρμητα μέσω αυτόματου σχεδίου, χωρίς φίλτρα ή ορθολογική δομή. Τα πυκνά περιγράμματα, οι μονοχρωματικές αντιθέσεις και οι ξαφνικές εκρήξεις χρώματος δημιουργούν εικόνες που συνδέονται με την κουλτούρα του δρόμου, ενώ παραμένουν βαθιά προσωπικές. Για τον Νίκο, αυτά τα πλάσματα αντιπροσωπεύουν τα κρυμμένα μέρη του εαυτού. Ο φόβος, η ευαλωτότητα, ο θυμός, η αγάπη και η χαρά συνυπάρχουν μέσα στις ίδιες μορφές. Ο καλλιτέχνης δεν προσπαθεί να εξαλείψει το σκοτάδι. Αντίθετα, αναζητά την ισορροπία μεταξύ φωτός και σκιάς, αποδεχόμενος και τα δύο ως απαραίτητα μέρη της ανθρώπινης ύπαρξης. Όπως εξηγεί, το φως και το σκοτάδι δεν μπορούν να υπάρχουν ξεχωριστά. Το ένα δίνει νόημα στο άλλο.
Αυτή η ιδέα διατρέχει κάθε πτυχή της πρακτικής του. Τα υπερβολικά μάτια, τα εμμονικά μοτίβα και τα κατακερματισμένα σώματα γίνονται συναισθηματικοί καθρέφτες και όχι φανταστικοί χαρακτήρες. Τα τέρατα δεν είναι εξωτερικοί εχθροί. Είναι αντανακλάσεις εσωτερικών καταστάσεων που η κοινωνία συχνά χαρακτηρίζει ως αδυναμία. Ο Νίκος περιγράφει την τέχνη ως μια θεραπευτική και απελευθερωτική διαδικασία. Μέσα από τη ζωγραφική, έμαθε να αναγνωρίζει, να αποδέχεται, ακόμη και να αγαπά τα δικά του τέρατα. Αυτή η σχέση παραμένει ημιτελής, εξελισσόμενη συνεχώς μέσα από νέες ανακαλύψεις και συναισθηματικές αντιπαραθέσεις. Τα έργα του προσκαλούν τους θεατές στην ίδια διαδικασία, ενθαρρύνοντάς τους να αντιμετωπίσουν τις δικές τους κρυφές πλευρές χωρίς φόβο ή κρίση. Έχει παρουσιάσει το έργο του σε τέσσερις ατομικές εκθέσεις και οκτώ ομαδικές εκθέσεις, ενώ παράλληλα έχει ηγηθεί εργαστηρίων που επικεντρώνονται στο να μοιράζεται τη δημιουργική του διαδικασία με το κοινό.
