Η ΓΕΝΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΟΥ ΖΑΚΥΝΘΟΥ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΚΑΙ Η ΑΡΧΟΝΤΙΚΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ
Ήταν το 1547, σαν σήμερα, 21η Ιουνίου όπου γεννήθηκε το Αρχοντόπουλο της Ζακύνθου, της Ζακύνθου ο γόνος και της Αιγίνης ο Πρόεδρος, ο Φρουρός Μονής των Στροφάδων νήσων, ο Άγιος όπου εναποθέτουμε τις ελπίδες μας, όπου Τον νιώθουμε συνεχώς δίπλα μας, Τον επικαλούμαστε στις προσευχές μας, είναι μέλος της οικογένειάς μας… Οι Ζακυνθινοί όπου βρίσκονται, έχουμε μία άλλη σχέση με τον Άγιό μας… Σαν σήμερα, γεννήθηκε, έδεκει, στον αιγιαλό, δίπλα από Ξενοδοχείο «Plaza» και απέναντι από το μνημείο του Δημήτρη Λάγιου… Μία πινακίδα υπάρχει εκεί στον τοίχο, τοποθετημένη από τον Δήμο Ζακύνθου για να γνωρίζει ο κόσμος που περνάει από εκεί, πού γεννήθηκε ο Άγιός μας… Μάλιστα, η ερευνήτρια κ. Μαρία Σιδηροκαστρίτη – Κοντονή, πριν λίγες μέρες, σε μία από τις βόλτες της ανακάλυψε και το πηγάδι όπου υπάρχει στην φερόμενη οικία όπου γεννήθηκε ο Άγιός μας και αναφέρει τα εξής: «Σήμερα εντόπισα το πηγάδι που βρίσκεται στο οικόπεδο όπισθεν της φερόμενης οικίας του Αγίου Διονυσίου Ζακύνθου. Είχε καθαριστεί από την βλάστηση η αυλή του και είδα τον φιλιατρό ενός πηγαδιού. Βέβαια είναι κτισμένο με λίθους, άτεχνα μπορώ να πω, δεν παύει όμως να είναι ένα από τα 1158 πηγάδια (σελίδα 434) που αναφέρει ο Λουδοβίκος Σαλβατόρ στο ΖΑΝΤΕ του. Και ίσως να υπήρχε, όταν ο Άγιος μας ζούσε την παιδική του ηλικία εκεί». Σε δημοσίευμά του ο Ντίνος Κονόμος αναφέρει τα εξής περί της Αρχοντικής Καταγωγής του Αγίου Διονυσίου:
Η επιφανής οικογένεια Σιγούρου, κατάγεται, όπως είναι γνωστό, από τους Νορμανδούς σταυροφόρους ιππότες Segur. Η οικογένεια έρχεται από την Ιταλία αρχικά (Seguro, Siguro, Sicuro), και από τον ΙΕ’ αιώνα, επί Δε Τόκκων, ένας κλάδος της έχει ριζώσει στην Ζάκυνθο και εξελληνίζεται με τους μικτούς γάμους.
Είναι γνωστό επίσης ότι ο γενάρχης της Ζακυνθινής οικογένειας άρχοντας Νούκιος ή Νούτσος Σιγούρος έλαβε ως δώρο από τον Κάρολο Α’ Δε – Τόκκο διάφορα κτήματα στην περιοχή της σημερινής κοινότητας Λιθακιάς, στο νότιο μέρος της επαύλεως των Λούντζη «Σαρακίνα», καλούμενα των Δατίων, τα οποία αφιέρωσε αργότερα (1461) η χήρα σύζυγός του Ιωάννα στην Μητροπολιτική εκκλησία της Τέρρας «Ο Σωτήρας», για μνημόσυνο του γιού της Ιωάννη ή Τζουάνη.
Ύστερα από την κατάληψη της Ζακύνθου από τους Βενετούς (1485), ακολούθησε ο αποικισμός και η αναγέννηση της ερειπωμένης σχεδόν πόλης (Τέρρας ή Κάστρου) και του αιγιαλού (borgo della marina). Όταν αυξήθηκε όμως αλματικά ο πληθυσμός και προέκυψε η επιτακτικά ανάγκη μιας αρμονικότερης και συντονισμένης διοίκησης του νησιού, ο πρώτος προβλεπτής Ζακύνθου Πέτρος Σαγρέδος, εκτελώντας απόφαση της Βενετσιάνικης Γερουσίας, επέτρεψε την εκλογή τοπικής αυτοδιοίκησης (Συμβουλίου Ευγενών) και την καταγραφή των μελών της στην Χρυσή Βίβλο (Libro D’ Oro). Ανάμεσα στις εξέχουσες οικογένειες των ευγενών, εντόπιων και προσφύγων, οι οποίες έπαιρναν αξιώματα, τίτλους και κτήματα από την Βενετία για να οργανωθεί μια τοπική, πολιτικά και κοινωνική διοίκηση, σύμφωνη με τις επιταγές και τα συμφέροντα της Μητροπόλεως, ήταν και εκείνη των Σιγούρων.
Η Βενετία παραχώρησε τίτλο και τιμάριο βαρωνίας στον Νούκιο Σιγούρο, γιο του παραπάνω Ιωάννη ή Τζουάνη, για τις αξιόλογες στρατιωτικές του υπηρεσίες. Έτσι καταχωρήθηκε η κτηματική περιουσία του, που την είχε κληρονομήσει ο Νούκιος από τον ομώνυμο πάππο και την μάμμη του Ιωάννα, και ταυτόχρονα έλαβε από την Βενετία και άλλα χωράφια, αμπέλια και σπίτια, ιδιοκτησίας άλλοτε του κυριάρχου της Ζακύνθου Λεονάρδου Δε – Τόκκου.
Ο Νούκιος ή Νούτσος Ιω. Σιγούρος, σύμφωνα με τις πληροφορίες του διατάγματος της 5ης Οκτωβρίου 1499 του Αντωνίου Γριμάνη, ανδραγάθησε στους πολέμους της Βενετίας ως Στραδιώτης, συναγωνιστής του γενναίου Ιωάννη Παλαιολόγου. Ο Νούκιος παντρεύτηκε την Βερώνα Αλεξάνδρου Σουριάνου και απέκτησε τρία παιδιά, τον Μάρκο, τον Ιάκωβο και της Πουλισένα. Ο Μάρκος διακρίθηκε ως ανδρείος αγωνιστής στους πολέμους της Γαληνοτάτης. Αναφέρεται ότι ήταν από τους πρώτους που ανέβηκαν στα τείχη της Μονοπόλεως (Ιταλικής πόλεως της επαρχίας Μπάρι στον Αδριατικό κόλπο). Ο Μάρκος σκοτώθηκε από τους Τούρκους στην Κεφαλονιά το 1499 όταν ανέβαινε στα τείχη του πολιορκημένου Κάστρου του Αγίου Γεωργίου. Ο Ιάκωβος υπηρετούσε από τα νεανικά του χρόνια ως δημόσιος υπάλληλος την Βενετία, και εκείνον τον καιρό, (1499) είχε διοριστεί γραμματέας στην γαλέρα του Σοπρακόμιτου (Βενετικός τίτλος Κυβερνήτη Γαλέρας) Παύλου Νάνη. Ο Ιάκωβος ψηφίστηκε Σοπρακόμιτος και έλαβε από την Βενετία, ως jus patronato την Ορθόδοξη Εκκλησία της Παναγίας της Λαουρένταινας, χτίζοντας μάλιστα ο ίδιος, με έξοδά του, δίπλα της Μοναστήρι. Ο Ιάκωβος παντρεύτηκε την Ισαβέλλα Δημητρίου Μονδίνου, απόγονο επιφανούς βυζαντινού οίκου, εγκαταστημένου στην Ζάκυνθο. Από τον γάμο αυτόν γεννήθηκαν ο Μάρκος, ο Κωνσταντίνος, ο Νούκιος, ο Ιωάννης, η Διάνα, η Πολυξένη και η Παυλίνα. Με την ανέκδοτη διαθήκη του ο Ιάκωβος διέταξε να ταφεί στην Εκκλησία της παναγίας της Λαουρένταινας όπου ήταν θαμμένοι οι γονείς του, και όριζε η μισή βαρονία του στην Ζάκυνθο να δοθεί στον πρωτότοκο υιό του Μάρκο και η άλλη μισή να διανεμηθεί εξίσου στους άλλους τρεις γιούς του, Κωνσταντίνο, Νούκιο και Ιωάννη. Ο Μάρκος, ο Κωνσταντίνος και ο Νούκιος εκλέγονται από την Βενετία Σοπρακόμιτοι , ο Μάρκος και ο Κωνσταντίνος τον ίδιο χρόνο (1527), και ο Νούκιος, ο πατέρας του Αγίου, στα 1535. Ο Ιωάννης (+1570) παντρεύτηκε την Όρσα Αλοϊσίου Στουρίωνος. Ένα από τα παιδιά τους, ο Νούκιος, έδειξε παραδειγματική ανδρεία ως Διοικητής του Brazzo της Μάνης, πολεμώντας τους απίστους, και αυτό φαίνεται από επιστολή του Επισκόπου της Μάνης από 26 Σεπτεμβρίου 1572. Ο Κωνσταντίνος παντρεύτηκε (1542) την Πηγή Βαρθολομαίου Κορέζη. Απόγονος του ζεύγους υπήρξε ο Σοπρακόμιτος Αγησίλαος, περιώνυμος ναυμάχος και συμπολεμιστής του Φραγκίσκου Μοροζίνη. Ο Μάρκος παντρεύτηκε την Ελένη Γ. Τραχανιώτη. Ένα από τα έξι παιδιά τους ήταν ο επίσης περιώνυμος ναυμάχος Μαρίνος που πήρε μέρος με την δική του γαλέρα, την «Ιουδήθ» στην κοσμοϊστορική ναυμαχία της Ναυπάκτου το 1571. Ο Νούκιος ή Νούτσος υπηρετούσε στο πεζικό της Βενετίας ως Διοικητής των Στραδιωτών και πολέμησε σε διάφορες μάχες με γενναιότητα και πίστη. Τον Ιούλιο του 1551 αιχμαλωτίστηκε στην Villanova αλλά μετά από λίγο ελευθερώθηκε και επέστρεψε στην Ζάκυνθο. Εκεί είχε παντρευτεί από το 1539 την αρχοντοπούλα Παυλίνα Μάρκου Βάλβη. Από τον γάμο τους γεννήθηκαν τρία παιδιά. Ο Κωνσταντίνος, ο Δραγανίγος (Άγιος Διονύσιος) και η Σιγούρα.
Από την σύντομη αυτή επισκόπηση των κυριοτέρων προγόνων και στενών συγγενών του Αγίου Διονυσίου, έγινε φανερή πιστεύουμε, η αρχοντική καταγωγή του Δραγανίγου Σιγούρου. Η Οικογένειά Του υπήρξε η αρχαιότερη και μεγαλύτερη της Ζακύνθου, υποστηρίζεται μάλιστα ότι εγκαταστάθηκε στο νησί μας πριν από τους Δε Τόκκους, και μία από τις ισχυρότερες όλης της Επτανήσου. Από την ιστορική αυτή οικογένεια, εκτός από τους πολεμιστές και τους ναυμάχους, διακρίθηκαν αξιόλογοι επιστήμονες, γιατροί, διπλωμάτες και λόγιοι. Ο Άγιος ωστόσο, από τα παιδικά του κιόλας χρόνια, έμεινε αδιάφορος και ασυγκίνητος από τον πλούτο και την λαμπρότητα της οικογενειακής του καταγωγής. Το αρχοντόπουλο της Ζακύνθου, γεννημένο από Θεού για έργα ουράνιας πνευματικής αφθαρσίας και ανθρώπινου παραδειγματισμού, εγκατέλειψε από τα πρώτα του βήματα κάθε δεσμό με τα εγκόσμια και αφιέρωσε ολόκληρο το είναι Του στην υπηρεσία του Εσταυρωμένου.
Πηγή: Άγιος Διονύσιος – Ο Πολιούχος Ζακύνθου – ΝΤΙΝΟΣ ΚΟΝΟΜΟΣ – (Αθήνα 1969)
Η φωτογραφία του άρθρου είναι έργο δια χειρός του ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΓΥΦΤΑΚΗ.
Σαν σήμερα 21 Ιουνίου του 1981, πέθανε από ανακοπή καρδιάς καθώς κολυμπούσε στην Ανάβυσσο ο σπουδαίος Ζακυνθινός ηθοποιός Χρήστος Νέγκας. Ήταν μόλις 45 χρόνων…. Έλληνας ηθοποιός του κινηματογράφου, του θεάτρου και της τηλεόρασης ο Χρήστος Νέγκας, γεννήθηκε το 1936 στη Ζάκυνθο. Σπούδασε στις σχολές του Θεάτρου Τέχνης και του Κωστή Μιχαηλίδη. Την πρώτη του εμφάνιση στο σανίδι την έκανε στο θεατρικό έργο του Αλέκου Γαλανού «Κόκκινα Φανάρια», που σκηνοθέτησε το 1961 ο Αλέξης Δαμιανός και στο οποίο βασίστηκε η ομώνυμη ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη, μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του ελληνικού κινηματογράφου. Τελευταία του εμφάνιση στο θέατρο ήταν το 1979, στο θεατρικό έργο του Νίκου Τσιφόρου «Σταυροφορία». Στην μεγάλη οθόνη πρωτοεμφανίσθηκε το 1960 στην ταινία του Κώστα Καραγιάννη «Το αγρίμι». Έπαιξε συνολικά σε 36 ταινίες και διακρίθηκε, κυρίως, σε ρόλους δραματικούς. Αναπαύεται εδώ, στην Ζάκυνθο που τον γέννησε, στο κεντρικό νεκροταφείο της πόλης μας.
