Κοντεύει να περάσει περίπου ένας μήνας από την παρουσίαση των «Ζακυνθινών» μου και στην προετοιμασία αυτής, πέρασα από πνευματικούς ανθρώπους που βρίσκονται και μένουν στο νησί μας ώστε να μού γράψουν ένα άρθρο για να δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα. Έτσι βρήκα και τον Ζακύνθιο καλό φίλο ποιητή, συγγραφέα, εκδότη των «Επτανησιακών Φύλλων» κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΕΡΡΑ για να τον καλέσω αρχικά, στην παρουσίαση. Ενώ μού εξήγησε τα προβλήματα υγείας που έχει και της δυσκολίας του να μετακινείται άνετα, μία από τις επόμενες ημέρες, επικοινώνησε μαζί μου ώστε να με καλέσει για να περάσω από το σπίτι του για να μού δώσει ένα άρθρο του για δημοσίευση. Με χαρά επήγα και η χαρά μου έγινε ακόμα μεγαλύτερη όταν είδα ότι το άρθρο του ήταν χειρόγραφο, με ευχές για μακροημέρευση της ιστοσελίδας μου με ενδιαφέροντα και αξιόλογα θέματα! Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό και αν μη τι άλλο, ευτυχισμένο όπου αρκετοί σαν τον κ. Διονύση Σέρρα ασχολούνται και κάθονται και γράφουν τις μελέτες τους, τις έρευνές τους άνθρωποι δικοί μας, αξιόλογοι, φίλοι και γνωστοί, άνθρωποι της καθημερινότητας αλλά και άνθρωποι του πνεύματος… Το χειρόγραφο άρθρο του κ. Σέρρα αναφέρεται στην ποιήτρια ΜΑΧΗ ΜΟΥΖΑΚΗ και αναφέρει τα εξής:
Μνημονεύοντας τη Μάχη Μουζάκη (1920–2016)
Δέκα χρόνια, κιόλας, συμπληρώνονται, στις 9-11-2026, από τον βιοσωματικό θάνατο της αξέχαστης Μάχης (Ανδρομάχης) Μουζάκη, γνωστής και χαλκέντερης Ζακυνθινής ποιήτριας και πεζογράφου, μ’ ευρύτερη αναγνώριση στον χώρο των Γραμμάτων, ζώντας κατά διαστήματα στη γενέτειρά της, στην Αθήνα και στη Νέα Υόρκη της Αμερικής.
Τρία περίπου χρόνια πριν το τέλος της ζωής της, η δυναμική, δραστήρια και πολυγραφότατη ποιήτρια, έμενε στο Γηροκομείο Ζακύνθου, αφήνοντας ως πνευματική κληρονομιά τα πενήντα (50) περίπου βιβλία της, και την πλούσια κειμενογραφία και αλληλογραφία της. Υπήρξε ενεργό μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, αυτοδίδακτη φίλη των γραμμάτων και της σύγχρονης λογοτεχνίας, ανήκοντας στην πρώτη μεταπολεμική ποιητική γενιά και (τοπικά) στην πρώτη μετασεισμική ποιητική γενιά της Ζακύνθου, με σύγχρονους ομοτέχνους της τον Σωκράτη Καψάσκη, τον Σαράντη Αντίοχο, τον Νίκο Γρυπάρη, τη Λούλα Βάλβη – Μυλωνά, τη Λίλη Μπίτα, τον Νίκο Σπάνια, την Έρση Λάγκε και άλλους…
Κυκλοφόρησε την πρώτη ποιητική της συλλογή το 1953 και ως το τέλος της εξέδωσε ποιήματα, πεζογραφήματα, μία Ανθολογία Σύγχρονης Ζακυνθινής Ποίησης, ενώ μετέφρασε το «Άσμα Ασμάτων».
Εκτιμήθηκε για τον όγκο του πολύπλευρου έργου της, κερδίζοντας θετικές γνώμες και επαίνους από πλήθος ανθρώπων της λογοτεχνίας, της κριτικής, της δημοσιογραφίας κ.λπ.
Η γραφή της είναι μεταυπερεαλιστική, συμβολική, αλληγορική, εικονοπλαστική, άλλοτε κατανοητή και άλλοτε δυσνόητη ή σκοτεινή, ρεαλιστική, λυρική, ερωτική, ανθρωποκεντρική, κοινωνικοπολιτική.
Έγραψε για πλήθος θεμάτων: τον πόλεμο, την Ειρήνη, την Δημοκρατία, τη Φύση, τη Γυναίκα, το Παιδί, τον Έρωτα, τη Ζωή, για διάφορα πρόσωπα κ.ά.
Μετά θάνατο, βρίσκεται στην κρίση του πανδαμάτορα χρόνου, έχει και στην ιδιαίτερη πατρίδα της σχεδόν λησμονηθεί, μέσα στην γενικότερη πολιτιστική δοκιμασία που χαρακτηρίζει την Ζάκυνθο του «ναυαγίου»…
Ευτυχώς, που ο ανήσυχος και δραστήριος Διον. Σπ. Νικολόπουλος προσφέρθηκε για μια επιμνημόσυνη αναφορά στην ιστοσελίδα του, για την οποία ευχόμαστε να μακροεπιβιώσει, μ’ ενδιαφέρον για αξιόλογα θέματα και για μείζονες και ελάσσονες δημιουργούς.
Διονύσης Σέρρας
ΖΑΚΥΝΘΟΣ – ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2026
Διονύση Σέρρα
ΑΠΟ – ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Στη Μάχη Μουζάκη
πριν το κατώφλι του Γηροκομείου
Ι
– Κι όταν διαβείς τη νέα πόρτα
μη λησμονήσεις πίσω σου
του κόσμου τα οράματα
και την Αγάπη για ζωή
ή το μεγάλο μάθημα που παίρνεις
από της σάρκας τα μιλήματα
κι από τα χείλη της ψυχής.
Μη λησμονήσεις
-στης ανάγκης τη φυγή-
της ύπαρξης την περηφάνια
και της Πνοής τ’ απόκρυφο μολύβι σου –
αυτό που χάραζε για τ’ όνειρο
της ποίησης τη διαδρομή.
Εδώ
στους μέσα γκρίζους τοίχους
και στο δωμάτιο της προσμονής
κράτησε άσβηστα της Μνήμης τα τοπία
κι άκου ασίγαστο της αντοχής
τ’ ανείδωτο αηδόνι
να μελωδεί ηδονικά
γέννας ή στήθους μυστικά
και οίστρου στίχους λυρικούς
για την Κυρά των Κήπων.
ΙΙ
– Κοίτα στο τέλος τι θα πω:
Κι αν πάνοπλος στις μάχες σου
ριχτείς από νωρίς
(μ’ άπειρες λέξεις μαγικές
το μέτωπο να σημαδεύουν)
πάλι θα σε νική-
σει της Αλήθειας η πληγή
κ’ οι στίχοι που δεν μπόρεσες
με δάκρυ γνώσης να μας πεις
θα ‘ναι οι πιο πικροί σου.
[Φεβρουάριος – Μάρτιος 2013]
Η Μαρία Ρουσέα για τη Μάχη Μουζάκη
Του π. Παναγιώτη Καποδίστρια
Προ ημερών δημοσιεύσαμε εδώ ένα ποίημα του Διονύση Σέρρα, το οποίο με τον τίτλο “Από – χαιρετισμός”, απευθύνεται στην Ζακυνθινή Ποιήτρια Μάχη Μουζάκη, “πριν το κατώφλι του Γηροκομείου”, όπως χαρακτηριστικά γράφει στη σχετική αφιέρωση. Ο Σέρρας τής μιλάει με πικρή γλυκύτητα, καθώς την βλέπει να κυκλοφορεί πλέον στα πολύ ένδον, “στους μέσα γκρίζους στίχους / και στο δωμάτιο της προσμονής”.
Εν τω μεταξύ, η επίσης Ζακυνθινή Ζωγράφος και αεί φίλη τής Μάχης, η καλή μας Μαρία Ρουσέα, ανέλαβε να οπτικοποιήσει το εν λόγω ποίημα του Σέρρα. Σε άσπρο μαύρο, λοιπόν, η Μαρία εντυπώνει μια λυγερή γυναίκα, που δείχνει μισοφευγάτη (την Μάχη), απ’ το σώμα της οποίας απορρέουν οι τίτλοι των βιβλίων της, με τάση φυγόκεντρη και ροή ακατάσχετη!
Ευχαριστούμε και τον Διονύση και την Μαρία, που κατάφεραν να μάς ευαισθητοποιήσουν, φέρνοντάς μας εγγύτερα στη μισοφευγάτη Μάχη μας! Εκεί που είναι, ας κρατάει την -απροσδιόριστη έστω- βεβαιότητα πως την αγαπάμε!!!
Διονύση Σέρρα
(ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ «ΗΜΕΡΑ ΤΣΗ ΖΑΚΥΝΘΟΣ» – 9/11/2016)
Το σκίτσο της Μαρίας Ρουσέα για την Μάχη Μουζάκη
Τα χειρόγραφα του κ. Διονύση Σέρρα με το δημοσιευμένο πιο πάνω άρθρο.
