Η ημέρα και η δουλειά μου σήμερα Παρασκευή, τέλη της σαιζόν, με έφερε στον Λαγανά, σε ένα υπέροχο μέρος το οποίο αγνοούσα μέχρι σήμερα ότι υπάρχει, μέσα από κάτι δρομάκια κ.λ.π. Εκεί γνώρισα ένα νέο παλικάρι όπου είχε έρθει από την Βόρεια Ελλάδα για να εργαστεί στο συγκεκριμένο Ξενοδοχείο, πρώτη του φορά στην Ζάκυνθο. Μού έφτιαξε έναν ωραίο καφέ και έκατσα να τον απολαύσω ενώ πιάσαμε κουβέντα περί του νησιού που βρίσκεται τώρα, τις εντυπώσεις του, τον χώρο εργασίας του και τέτοια. Στην ερώτησή μου εάν τού αρέσει η Ζάκυνθος, μού απάντησε αρνητικά… Σαν να μού πάτησε τον κάλο της πολιτιστικής μου χορδής… Ξέρω και έχω επίγνωση πού ζω, ξέρω ότι η Ζάκυνθός μας δεν είναι πια, το τότε «Φιόρο του Λεβάντε», το τότε «Άνθος της Ανατολής»… Άραγε, εγώ αναρωτιέμαι μέσα μου, γιατί να έρχονται τόσες ορδές τουριστών κάθε χρόνο; Μόνο για τον ήλιο μας και για την διασκέδαση του Λαγανά; Δεν τα έχουν αυτά στα μέρη τους ή κάπου αλλού άραγε; Ρώτησα το νέο αυτό παιδί, εάν στους μήνες που είναι εδώ, εξερεύνησε το νησί; Επιδίωξε να μάθει ποιά είναι Ζάκυνθος άραγε; Όταν τού μίλησα για το νησί των δύο Εθνικών ποιητών και των δύο Αγίων που είναι εδώ, με κοίταζε απορημένος… Τού είπα για το μοναδικό Μαυσωλείο στην Ελλάδα, εάν το γνωρίζει, εάν έχει ακούσει τις καντάδες μας, εάν έχει μπει στο Μοναστήρι του Αγίου μας να ακούσει αυτή την ιδιαίτερη ψαλτική μας… Όλα αρνητικά… Άραγε αυτό το νέο παιδί, σε λίγες μέρες που φεύγει για τον τόπο του, τί κατάλαβε εκτός από την δουλειά του και, αφού δεν είχε μεταφορικό μέσο, τι έμαθε και τί είδε στο νησί που ήρθε και εργάζεται και βρέθηκε;; Μόνο τον Λαγανά και τους τουρίστες του;; Πόσα άλλα νέα παιδιά έρχονται εδώ, στο νησί μας για την σαιζόν, και χάνονται στο πλήθος και μόνο στο κυνήγι του μεροκάματου;; Και άραγε, εγώ αναρωτιέμαι, αφού οι ίδιοι δεν έκατσαν να διαβάσουν πού ήρθαν και τί να δουν εδώ που ήρθαν (κακώς), τούς έδειξε άραγε κανείς;; Τούς είπε άραγε κάποιος ότι εδώ υπήρχαν κάποτε 365 εκκλησίες (όσες και οι μέρες του χρόνου); Πήγανε άραγε έστω και για μία φορά στο Κάστρο μας, στην Μπόχαλη (στο μπαλκόνι του νησιού μας), να δουν το Μεταβυζαντινό Μουσείο και τα εκθέματά του, την Ξενοπούλειο Βιβλιοθήκη με το σπίτι του Ξενόπουλου, το σπίτι του Εθνικού ποιητή της Ιταλίας του Νικολάου – Ούγου Φώσκολου, να επισκεφτούνε τις γαλάζιες σπηλιές και να «χαθούν» στις ομορφιές της ορεινής Ζακύνθου;; Και, τελικά, εάν δεν πήγαν, γιατί στην αρχή ή στο τέλος της σαιζόν δεν τούς κάνουν μία ξενάγηση οι επιχειρήσεις που ήρθαν να δουλέψουν στο νησί μας και να το γνωρίσουν;; Να δουν και να μάθουν πού ήρθαν… Και να εξυπηρετήσουν, ίσως, κάποιον που τούς ρωτάει για το οτιδήποτε σχετικό με το νησί… Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω ακούσει επιχείρηση να ξεναγεί τους υπαλλήλους της όταν έρχονται ή φεύγουν από την Ζάκυνθο (μπορεί να συμβαίνει…). Να έχουν μια ιδέα πού ήρθαν… Και τότε, μπορεί να πουν και μία καλή κουβέντα για την Ζάκυνθο στα σπίτια τους και στους φίλους τους, από εκεί που μάς ήρθαν… Δεν έχω την απαίτηση να αρέσει η Ζάκυνθος σε όλους. Έχει τα πολλά στραβά της, τους δύσκολους ανθρώπους της (για να μην γράψω κάτι άλλο), την άναρχη δόμηση, του κάνω ότι θέλω απλά γιατί μπορώ, και πολλά άλλα… Αλλά δεν μπορώ να δεχτώ ότι το νησί του Σολωμού, του Κάλβου, του Φώσκολου, του Ξενόπουλου, του Αγίου Διονυσίου και τόσων, μα τόσων άλλων, η Ζάκυνθός μας, δεν είναι όμορφη… Μπορεί να τα βλέπω εγώ έτσι, σαν ένας αθεράπευτα ρομαντικός, αλλά έτσι παραμένω… Έδωσα τροφή για σκέψη. Το site μου, tazakinthina.gr μου, που αγωνίζομαι σχεδόν κάθε μέρα να το ενημερώνω και να γράφω για κάτι πολιτιστικό, είναι στην διάθεση όλων να μελετήσουν, να μάθουν πού βρίσκονται, τί χώματα πατούνε… Και δεν ξέρω τί μού έκαμε σήμερα και φόρεσα και ετούτη την μπλούζα με το “I Love Zakynthos”…
«Ω Φιλτάτη πατρίς, Ω θαυμασία νήσος Ζάκυνθε, συ μού εδώκας την πνοή και του Απόλλωνος τα χρυσά δώρα»…
ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΗ ΖΑΚΥΝΘΟΣ ΜΕ ΚΥΡΙΕΥΕΙ…
Η χαρακτηριστική εικόνα του άρθρου είναι ο χάρτης “Η Ζάκυνθος του Πολιτισμού”, έργο του Αειμνήστου Ζωγράφου – Καραβογράφου ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΜΙΛΑΝΟΥ
