Ήταν ένα πρωινό της Τρίτης, 5ης μέρας του Ιουλίου του 2022. Διαβάζουμε ότι έφυγε από την ζωή η Ζακυνθινή διακεκριμένη ποιήτρια Λούλα Βάλβη – Μυλωνά σε ηλικία 94 χρόνων. Έφυγε εδώ, στο νησί που γεννήθηκε και μεγάλωσε, στην Ζάκυνθο, την περίοδο του μεσοπολέμου. Συμμετείχε ιδεολογικά και ενεργά στο κίνημα της προοδευτικής ανανεωτικής αριστεράς, ζώντας στην Αθήνα από το 1952 ως το 1981. Από το 1963 είχε εκδώσει εφτά ποιητικές συλλογές, ενώ ποιητικές συνθέσεις ή ποιήματα της έχουν δημοσιευτεί σ εφημερίδες, περιοδικά και άλλες εκδόσεις (Ημερολόγια κ.λ.π.). Ήταν τακτικό μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών.
Οι ποιητικές της συλλογές είναι οι εξής: 1) Στα Μονοπάτια του Κρίνου (Αθήνα 1963), 2) Μονάκριβη Φωτιά (Αθήνα 1965), 3) ΕΑΡ (Αθήνα 1971), 4) ΗΡΩΩΝ (Αθήνα 1971), 5) Άνδρας, Γυναίκα, Ξένος (1977), 6) Πλήρωμα Χρόνου (Διογένης, Αθήνα 1986), 7) Παραμονή στον κόσμο (Διογένης, Αθήνα 1990).
ΠΕΡΙΠΑΤΟΙ ΣΤΗΝ ΖΑΚΥΝΘΟ (Σκοπός)
Οι Κυριακές σκαλίζανε στις πέτρες και στους ώμους των βράχων, φτερούγες μικρές για να χαμογελάσουν.
Χαράζαν φθόγγους στις λακουβίτσες του Σκοπού. Η πίκρα στα ακριβά του χείλη γένεται αγιασμός.
Θυμητικά και ξόρκια σμίξατε στο θαλασσινό βωμό. Μα σάς λογίαζω για ρόδα Δοξασμένης Λαμπρής.
Ακόμη περιμένετε σαν άγραφες καταβολές τη δική σας μοίρα εκείνη που έχουν τα ερωτευμένα μέτωπα των βουνών.
Θερμές ευχαριστίες στον Λογοτέχνη, Ποιητή κ.λ.π. κ. ΔΙΟΝΥΣΙΟ ΣΕΡΡΑ για την βοήθειά του στην σύνταξη του άρθρου – αφιέρωμα στην Ζακυνθινή ποιήτρια Λούλα Βάλβη – Μυλωνά.
