Ο Ναός του Αγίου Ιγνατίου που γιορτάζει τις 20 Δεκεμβρίου δεν ήταν πάντα εκεί που είναι τώρα, στο ποτάμι, εντός του Κέντρου Κοινωνικής Μέριμνας Ζακύνθου (πρώην Ο.Δ.Α.Ζ.). Πρωτοχτίστηκε στο βόρειο μέρος της χώρας, κοντά στην παλιά Στρατολογία στην οδό Χιώτη. Τα τελευταία προσεισμικά χρόνια ανήκε στο Καραμπίνειο Δημοτικό σχολείο. Έγραφε ο ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΦΛΕΜΟΤΟΜΟΣ: Ο Άγιος Ιγνάτιος ή Αγνάντιος όπως λεγόταν από το λαό, χτίστηκε το 1622 από τον Κωνσταντίνο Ελεάζαρο σε οικόπεδο στο Βόρειο μέρος της πόλης της Ζακύνθου, που ανήκε στον Μάριο Βολτέρα. Αργότερα αγοράστηκε από την Ασπασία Καραμπίνη, η οποία με διαθήκη της τον άφησε στον Δήμο και στο Καραμπίνειο Σχολείο, που η ίδια ίδρυσε. Σαν όρο μάλιστα έβαζε ότι τις 20 Δεκεμβρίου, γιορτή του Θεοφόρου, να γίνεται το μνημόσυνό της και το σχολείο να έχει αργία. Επί δικτατορίας Μεταξά, έγινε ανταλλαγή οικοπέδων κι έτσι ο Άγιος Ιγνάτιος βρέθηκε στο Ποτάμι, όπου και σήμερα. Η γειτονιά του Αγίου Ιγνατίου παλιότερα δεν είχε την καλύτερη φήμη. Έτσι η κατάρα στις κοπέλες, όταν έκαναν κάτι, ήταν “Να σε δω στον Άγιο Αγνάντη”. “Παιδί, σαν γνώριζα την πόλη μου, πεζοπορώντας, σε μιαν εποχή, που οι μνήμες υπήρχαν έντονες, κάπου εκεί στην οδό Χιώτη, απέναντι από ένα πηγάδι, που ευτυχώς ακόμα υπάρχει, βρισκόταν ένα οικόπεδο, λίγο πιο κάτω από τη γη, αν δεν με απατά η μνήμη μου, στο οποίο υπήρχε μία κολώνα με ένα καντήλι μόνιμα αναμμένο. Μέσα έβλεπα μια εικόνα, που ομολογώ πως με φόβιζε. Ήταν ένας Άγιος, που τον έτρωγαν λιοντάρια. Αργότερα έμαθα πως εκεί υπήρχε η εκκλησία του Αγίου Ιγνατίου που σήμερα γιορτάζει. Το οικόπεδο πουλήθηκε και κτίστηκε. Η μνήμη χάθηκε. Ο Άγιος Αγνάντιος χαμογελά από το ποτάμι, που τον μετέθεσαν. Έτσι γίναμε τόπος δίχως ρίζες…»
Στην φωτογραφία ο Άγιος Ιγνάτιος, σε έργο του Μίμη Πελεκάση.
