Ο Ανδρέας Κάλβος είναι από τους λίγους πνευματικούς ανθρώπους που έμεινε πολλά χρόνια λησμονημένος και ταυτόχρονα τόσο μεγαλόστομος. Και εάν δεν ερχόταν ο Σύλλογος των Επτανησίων Σπουδαστών να θέσει επιτακτικά το θέμα της μεταφοράς των οστών του από την Αγγλία στην γενέτειρα γη, ακόμα δεν θα είχε γίνει τίποτα. Αυτός ο μεγάλος υμνητής της ελευθερίας “που για να μπούμε στην ατμόσφαιρα του ’21 έχουμε ανάγκη από τους ρυθμούς του” όπως επιγραμματικά λέει ο Ζ. Παπαντωνίου, ένα χρόνο τώρα κοιμάται στην γενέτειρα γη, την ωραία και μόνη Ζάκυνθον, όπως ο ίδιος την έλεγε. Μα εμείς δυστυχώς ξοφλήσαμε το χρέος μας με την μετακομιδή των οστών του και με δυό φτυαριές χώμα έξω από το εκκλησάκι του Άη Γιώργη των Φιλικών, έπειτα μάλιστα από ομηρική μάχη μεταξύ των μελών της Επιτροπής, σχετικά με τον χώρο που θα ταφούν τα οστά, στην Πλατεία Σολωμού ή στο Νεκροταφείο. Αντί για μνημείο αποφασίστηκε να στηθεί αναμνηστική στήλη – τόσο τού πρεπε!!! Μα και αυτή δεν έγινε, ενώ στην Αγγλία αμέσως έπειτα από την μετακομιδή των οστών τοποθετήθηκε στήλη και έγιναν μάλιστα και τα αποκαλυπτήρια. Τότε, ορμώμενος από το γεγονός αυτό, απηύθυνα ανοιχτή έκκληση για την συγκρότηση ερανικής επιτροπής, για να τοποθετηθεί στην Ζάκυνθο μεγαλοπρεπές μνημείο, που να συμβολίζει την συνεισφορά του ποιητή στη επανάσταση του ’21. Και βρήκε η έκκλησή μου αυτή βαθειά απήχηση στον Αθηναϊκό και τον Ζακυνθινό τύπο και το κοινό, μα αγνοήθηκε από τους αρμοδίους. Όπως φαίνεται, το επίσημο κράτος και ο Δήμος Ζακύνθου δείχνουν την ίδια αστοργία που είχαν δείξει και παλιότερα, όταν ζούσε ο ποιητής. Δεν τού έδωσε η Κυβέρνηση, όταν πήγε στο Ναύπλιο το 1826, όπως γράφει ο Ιστοριοδίφης Σπύρος Δε Βιάζης, “εργασίαν ωφέλιμον δι’ αυτόν και την πατρίδα”. Ούτε οικονομική ενίσχυση ο Δήμος Ζακυνθίων στα 1813 για να συνεχίσει τις σπουδές στου στο εξωτερικό. Να μάλιστα τί ακριβώς γράφει ο Ούγος Φώσκολος: “Σκέφτηκα να ζητήσω από την πατρίδα μου μια ετήσια υποτροφία για πέντε χρόνια ώστε να μπορέσει (Ο Κάλβος) να γίνει λόγιος και τέτοιος, που επιστρέφοντας στο νησί του, να διδάξη την νεολαία, πράγμα που θα είναι ωφέλιμο και σε αυτόν και την Πατρίδα… Εγώ δίνω τον ιερότερο όρκο για όσα επαινετικά έγραψα για τον Κάλβο. Η αγάπη μου γι’ αυτόν αλλά πολύ περισσότερο η επιθυμία να φροντίσω για την μητρική μου γη και για την υπόληψή της μού έδωσαν την δύναμη να στείλω αυτό μου το γράμμα”. Δυστυχώς, η ίδια “μοίρα” κατατρέχει και τώρα τον ποιητή. Η μητρική του γη δεν αξιώθηκε ακόμα να τον τιμήσει όπως πρέπει. Από τις στήλες της αγαπημένης “ΙΟΝΙΟΥ ΗΧΟΥΣ” κάνω έκκληση στον Δήμο Ζακύνθου και τον Πρόεδρο της Επιτροπής μετακομιδής των οστών σεβαστό φίλο και διαλεκτό Επτανήσιο ποιητή Μαρίνο Σιγούρο, να αναλάβουν την πρωτοβουλία. Είναι χρέος όλων μας μα ιδιαίτερα των πνευματικών ανθρώπων να τιμηθεί ο μέγιστος ποιητής της νεοτέρας Ελλάδος, ο ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΛΒΟΣ, που αφιέρωσε ολόκληρο το έργο του για να υμνήσει με την ατίθαση λύρα του τους άφθαστους και ηρωικούς αγώνας των Ελλήνων για την ελευθερία τους.
Το Άρθρο δημοσιεύθηκε στο μηνιαίο περιοδικό – όργανο μελέτης και προβολής των Επτανησιακών θεμάτων – “ΙΟΝΙΟΣ ΗΧΩ”. Ιδιοκτήτης και Διευθυντής: ΦΩΤΙΟΣ ΚΟΝΙΔΑΡΗΣ. Τεύχος Αυγούστου – Σεπτεμβρίου 1961.
Το τεύχος του περιοδικού “ΙΟΝΙΟΣ ΗΧΩ” ΄όπου δημοσιεύθηκε το ανωτέρω άρθρο.
Φωτογραφία από την πομπή με τα οστά του ποιητή ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟΥ και της συζύγου του Καρλότα την 5η Ιουνίου 1960 όπου μόλις είχαν έρθει στην Ζάκυνθο με το πολεμικό πλοίο “Χατζηκωσταντής” από τον Πειραιά.
